Afscheid van Nikkelen Nelis

We hebben nog een dagje langer bij het zwembad gelegen omdat ik van de ene race in de volgende terecht was gekomen... De dag erna ging het allemaal wel weer en zijn we op pad gegaan. We hadden gekozen om aan de onderzijde van de rivier te blijven ondanks dat de weg daar slecht zou zijn. We hadden er nl echt geen zin in om uren bij de veerpont te moeten wachten. En dan te bedenken dat ik soms ongeduldig ben als de Aalsmeerse brug weer open staat. 

We hadden al verhalen gehoord over het groot aantal politiecontroles langs de weg en het duurde idd niet lang of de eerste diende zich aan. Een stopbord op de weg en een politie agent die onder de boom ligt te slapen.  Ik ben dus gewoon doorgereden, kennelijk had die pauze ofzo. De volgende stond zo'n tien minuten verderop en die diender was wakker. Alleen had ik er niet zo'n zin in omdat ik bang was dat we weer gezeur om geld zouden hebben en daar had ik het even mee gehad. Dus toen het busje voor mij gecontroleerd was reed ik er meteen achter aan. Dat was niet helemaal de bedoeling dus de politieagent riep, floot en maakte zich druk. Helaas voor hem behoort een auto of motor niet tot zijn uitrusting... Ook de mensen in het busje maanden ons dat we moesten stoppen. Ik stak nog net niet mijn hand uit het raam, maar ben wel doorgereden. 
Mijn vader vond toch niet dat ik de wet aan mijn laars kan lappen, waar hij natuurlijk hartstikke gelijk in heeft, dus bij de volgende ben ik maar gestopt. Ook deze diender had kennelijk pauze want hij lag ook al onder een boom. Ik had het idee dat hij gebaarde dat ik door mocht rijden, maar achteraf bleek dat ik dat verkeerd begrepen had. Ik stopte dus ietsje verder, tot frustratie van zowel de politie agent als iemand van het leger. Op het politiebureau kreeg ik les in de betekenis van een stopbord en heb ik hem geleerd hoe  hij een stopteken diende te geven. Lachend en handen schuddend gingen we uit elkaar, want ik moet wel zeggen, de mensen zijn hier ontzettend vriendelijk. 
Bij de rest van de contoles zijn we netjes gestopt en ondanks onze vooroordelen hebben ze niet om geld gevraagd. 

Op een gegeven moment veranderde het asfalt in zand, hobbels en kuilen en dit zou de komende 300 km niet anders meer gaan worden. Na een kwartier was mijn vader het zat. De weg was saai en we zagen niets wat we nog niet hadden gezien. Dus we hebben hem in de swing gegooid en we zijn weer terug gereden. Niets mis mee, ware het niet dat we dan weer langs dezelfde politieposten moesten.... 
De eerst gingen natuurlijk wel, want daar waren we netjes gestopt, maar toen we de post naderde waar ik door gereden was sprong de agent al voor de auto. Hij heeft me de les gelezen en mijn excuses dat ik het niet wist hielpen niet. Ik moest mee naar het bureau. Ik kon 'm geen ongelijk geven. Maar mijn vader sprong in de bres en na excuses, een sigaretje, praatje en wat lachen konden we toch weer verder. Best aardig die dienders hier... 
De volgende politiepost was kennelijk nog steeds een beetje slaperig. Hij dacht dat we gisteren door waren gereden ipv dezelfde dag. Gisteren? Nee, dat kan niet, toen lagen we bij het zwembad. Maar er zijn veel van deze auto's hoor. Hij bood zijn excuses aan voor de vergissing en we konden verder. 

Onderweg zag ik een fotomomentje en zijn we gestopt bij een gezin die woont in hutjes van riet en bladeren. Alleen moeder, dochters en kleinkinderen waren aanwezig. Ze spraken geen Engels maar ontvingen ons hartelijk en met gebarentaal en naar elkaar lachen kwamen we toch een eind. Ze hebben een heel eenvoudig leven maar laten vol trots zien hoe ze wonen. Als dank hebben we ze wat kleding en onze watertank gegeven, waar ze blij mee waren. 

In een National Park hebben we geluncht, gevaren en gewandeld. Het park zit vol met manggroves omdat het water van de zee de rivier in stroomt, zoutwater en eb en vloed dus. Het is er prachtig groen en het is lekker om even in de stilte te zijn. Een man laat zien hoe hij in de palmbomen klimt en natuurlijk doen wij het ook een stukje. Ging nog best aardig, ik kan zo mee doen met Expeditie Robinson. 

We kwamen nog net op tijd bij het hotel aan, waar we s morgens uit hadden gecheckt, om de boys van de volvo gedag te zeggen. 
En nu liggen we de laatste dagen bij het zwembad. Eigenlijk niets voor ons, maar toch best wel lekker. Gisteren hebben we in de ochtend een uurtje gelopen in een National Park vol vogels en met apen. De vogels maken prachtige geluiden, het lijkt wel of je een cd-tje in de sauna hoort. Daarna nog langs het goede doel gereden, waar de jongens druk bezig waren met meubels maken. Bijna alles gaat met de hand. 

En vanmorgen was de veiling van de auto. Nog even snel de auto gewassen en uitgeklopt dus hij zag er spik en span uit. Er waren al veel liefhebbers die om de auto heen cirkelden. Gelukkig maar, want er moesten 20 auto's geveild worden en morgen komt de duitse versie van de rally aan, dus weer een lading auto's. Toen Nikkelen Nelis aan de beurt was heeft mijn vader het stokje, de megafoon in dit geval, over genomen van de veilingmeester. De veilingmeester begint normaal met 15000 of  30000 dalassi en gaat dan elke keer met 1000 dalassi omhoog. Dat schiet natuurlijk niet op als je een beetje een knappe prijs voor je auto wilt hebben dus mijn vader begon met 50000 dalassi, zo'n 1250 euro. en ja hoor, er ging er een in mee. Maar iedere keer 5000 erboven op vonden ze teveel van het goede, dus toch maar stapjes van 1000 genomen. Er boden er drie tegen elkaar op en uiteindelijk is Nikkelen Nelis verkocht voor 70000 dalassi, zo'n 1750 euro! Dat is een goede prijs, het merendeel van de auo's zit daar dik onder. 
De nieuwe eigenaar is er ontzettend blij mee en gaat m voor zijn gezin gebruiken. Hij laat een aantal stickers op de auto zitten waaronder onze teamnaam. Dus als je nog eens in Gambia komt moet je even rondkijken. 
Met een brok in mijn keel zag ik de auto wegrijden....

Jongens die om de veiling heen hingen wilden heel graag een voetbal, die ze voor 1 euro konden kopen op de markt in het dorpje om de hoek. We zijn erheen gelopen en hebben de jongens een bal gegeven. De markt was erg gezellig, de vrouwen hadden niet zoveel te doen en waren aan het dansen en zingen met elkaar. Een heel vrolijk en kleurijk gezicht.

Het filmpje van de veiling van Nikkelen Nelis staat op YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=Dmq2XQvGas8
Ook de foto's zijn weer aangevuld: https://picasaweb.google.com/109742119740727705240/AmsterdamDakar?authkey=Gv1sRgCLaKlqKT_ZW4pwE

Morgen nog een dagje aan het strand en maandag weer terug naar Dakar waar we alletwee vandaan vliegen. Het zal wel weer moeilijk worden om afscheid van elkaar te nemen, het blijft raar dat mijn vader aan de andere kant van de wereld woont. In ieder geval hebben we een fantastische reis achter de rug en bleken wij een goed geolied (om in de sfeer te blijven) team te zijn. We hebben heel veel plezier gehad en eigenlijk helemal geen strubbelingen. We hadden ieder zo onze taken en dat ging eigenlijk helemaal vanzelf en relaxed. 
De meest gebruikte, zeg maar dagelijkse, teksten in de auto:
* Wat een figuur zeg!
* Best handig zo'n koelbox ( zonder stroom en zonder ijs)
* Beetje jammer
* Wat is het toch een goede auto!
* Wat een zooitje mongolen
* Het is eigenlijk een hele mooie schep, die kan jij (mijn vader) wel voor mij mee terug nemen. 
* Geld? Dat hebben we niet. 
* Gas!

We zijn er beide achter dat met een auto op reis wel een hele mooie manier van reizen is. Dus het plan is om samen een opgebouwde 4x4 te kopen en die van continent naar continent over te schepen zodat we samen en ieder apart ermee kunnen reizen. Aangezien wij beide veel reizen zal die niet zoveel stil staan. Goed  plan! 

Liefs, team Nikkelen Nelis