All good

Mijn vorige verhaaltje eindigde ik dat we lekker een dagje bleven hangen op dat heerlijke plekje. Ik kan daar kort over zijn, we zijn er zes dagen blijven hangen. Het was een extra warme week, overdag 37-38 graden en ’s nachts hebben we 29 graden aangetikt, dus de beste plaats is aan zee en helemaal als je bijna met je voeten in zee staat. We waren niet de enige, in de loop van de week werd het drukker met campers. De eerste nacht stonden we er met zijn drieën, toen we weg gingen met veertien. Dat werd naar ons gevoel net een beetje te veel, je wordt zo’n enclave. Maar goed, dat is ook een beetje in ons straatje kletsen hoor, want een andere keer kunnen we net zo goed aansluiten bij de rest.

Het is nu eind juni en eigenlijk is het hier nog hartstikke rustig. Restaurantjes zijn halfvol, stranden zoals het hoort te zijn. Het is allemaal lekker gemoedelijk en tranquillo. Iedereen staat zeker nog in de rij op Schiphol.

Na die zes dagen stonden we weer te popelen om en route te gaan. De wielen te laten draaien en het landschap, het leven en de mooie uitzichten aan ons voorbij te laten glijden. Ook nu was de route weer prachtig, door het binnenland de bergen in om via een kloof weer af te dalen naar zee. Onderweg nog gestopt bij een verscholen klooster, die tegen de berghelling aan was gebouwd. Ooit vond men daar een afbeelding van moeder Maria met een brandende olielamp ernaast. Het teken dat Maagd Maria vond dat daar een kerk gebouwd moest worden. Zo geschiedde. Alleen toegankelijk via een pad, gesleten in de stijle helling en afgesloten met een stevige houten deur. Daarachter simpele gebouwen, deels in de rots. Het kerkje daarentegen was natuurlijk weer vol pracht en praal en indrukwekkend houtsnijwerk. De kerkjes hier in Griekenland voelen zwaar, bedompt. Alsof het geloof geen hoop komt brengen maar verdoemenis. Maar goed, 95% van de Grieken geloven in de Orthodoxe kerk dus ik neem maar aan dat zij het anders ervaren. Dat er zoveel gelovigen zijn is te zien aan de hoeveelheid kappelletjes langs de weg. Alsof het hectometerpaaltjes zijn, zoveel staan er. Ter nagedachtenis of ter ere, goed onderhouden en vaak met een brandende kaars erin.

In Leonidio nemen we ons intrek op een camping aan zee. Tijd om de was te doen. Ze kennen hier geen wasserette met machines dus we zijn aangewezen op de campings. Nou dan nemen we het er ook maar van. Als alles hangt zitten wij in het kleine haventje met van die witte met blauwe bootjes op zo’n ongemakkelijk maar Grieks stoeltje, van de gegrilde sardientjes en rode mul, gebakken feta en auberginedip te genieten. De aubergines hier zijn speciaal, Leonidio is er beroemd om. De kleur is lichter en de smaak zoeter.

Ik begin jullie waarschijnlijk te vervelen, maar voor ons is dat helemaal niet zo; ook vanaf Leonidio naar Nauplion is de route weer dik genieten. De weg kronkelt hoog langs de kust, beneden felblauw water en links gesteente in allerlei roodtinten. Zo’n 30 kilometer voor Nauplion houdt de romantiek abrupt op. Oude auto’s, lelijke armoedige huizen, mannen alsof ze van de apenrots gevallen zijn en vrouwen die zich onderaan die rots aanbieden. Tijdens een kopje koffie onderweg zien we het aan en verwonderen ons.

Gelukkig brengt Nauplion ons weer terug de romantiek in. Het is de oude hoofdstad van Griekenland, maar in de tijd dat een hoofdstad het formaat dorp nog had. Het ligt strategisch bij een natuurlijke haven, waardoor het een na het andere volk hier geheerst heeft. Marmeren straatjes, witte trappen met bovenop een groot Venetiaans fort. Nadat het fort klaar was heeft het trouwens maar een hele week stand gehouden, daarna hebben de Turken hun intrek genomen. Oudheid zorgt voor sfeer en dat heeft het, zelfs een beetje stijlvol en charmant. Heerlijk om te vertoeven, en omdat we het zo fijn vinden zijn we er nog een keer naar terug gegaan. Al had dat ook een klein beetje te maken met dat lekkere restaurantje.

Ik heb het in Nederland nooit echt zo op Griekse restaurants gehad, veel gegrild vlees en vaak wat vettig. Maar hoe anders is het hier. Gegrilde feta, pittige kaasdip, auberginedip, vissoep, gegrilde sardientjes, gevulde wijnbladeren, pittige gehaktballetjes, kaas gebakken in honing en sesam. Het is allemaal zo lekker! Griekse yoghurt met honing voor ontbijt, baklava bij de koffie. De foodies hebben het weer goed hoor.

Griekenland heeft zo’n 6000 eilanden, 227 bewoont, en het werd tijd om er eentje te gaan bezoeken. Op Hydra is het enige transport de ezel of je eigen benen. Het staat bekend als een plekje waar kunstenaars zich hebben gevestigd. Nou wordt dit gauw geroepen, want het trekt zo lekker mensen aan, maar Leonard Cohen heeft hier jaren gewoond, dus iets ervan klopt wel.

De ferry gedroeg zich als een speedboat dus naast een lekker tochtje waren we er ook zo. En wat een idyllisch plekje. Het haventje is druk en levendig, want naast de toeristen leveren de ferry’s ook de waren af. Deze worden dan weer op de rug van de ezeltjes gebonden en het eiland over gebracht. Achter de haven kronkelen de straatjes weer, ditmaal inderdaad voorzien van wat winkels met kunst en veel leuke boetiekjes. Het is allemaal net iets luxer, iets sfeervoller.

Dit kan Poros, het eiland wat we de volgende dag bezoeken, niet echt zeggen. Deze is maar vijf minuten van de kant af, alsof je een rivier oversteekt. Van afstand ziet het er mooier uit dan van dichtbij. We lopen een uurtje langs de toeristenwinkels met zooi en de weinig sfeervolle restaurants en houden het dan voor gezien.

Het theater van Epidaurus ligt als een schelp in de groene heuvels, op een prachtplek. Het ligt daar al sinds de 4e eeuw vChr en een knap staaltje werk, helemaal voor die tijd. Het is wiskundig zo uitgemeten dat het geluid zo doorklinkt dat iedereen, ook op de 55e rij, het zonder versterking goed kan horen. Het heeft iets te maken met de ‘Gulden Snede’, een wiskundige formule die ik niet uit kan leggen. Maar het werkt zo goed dat kuchen, voetstappen of fluisteren hoorbaar is. En dat mochten wij ondervinden, we zijn naar de voorstelling Alkestis gegaan, een Grieks tragedie, ongeveer net zo oud als het theateren nu opgevoerd door een Duits/Nederlands gezelschap. Dat verwacht je toch niet. Ons ‘eigen’ Pierre Bokma zat er gewoon in.Ze voerden het stuk modern en met humor op, en we hebben ervan genoten. Wat gaaf om zoiets op deze plek te kunnen zien. Het trok ook leuke mensen aan, en lekker om weer eens in een festival sfeertje te zijn.

De Peloponnesos hebben we achter ons gelaten via het kanaal van Korinthe. Een smal kanaal van 8 meter diep en 23 meter hoog. Plannen lagen er al sinds de oudheid, ze zijn zelfs toen al een stukje begonnen, maar het is pas in 1893 dat het eerste schip er door heen ging. Mooi gezicht, maar ik was nog meer onder de indruk van gasten die daar aan het bungeejumpen waren. Dat jumpen gebeurt van een brug onder de brug waar wij stonden, waardoor ik de diepte nog meer mee kreeg dan andere keren dat ik ernaar gekeken heb. Hoe langer ik keek, hoe wiebeliger mijn benen werden. Aanmenooitniet dat ik dat zou gaan doen. Uit het vliegtuig springen oké, maar aan zo’n dun touwtje, brrrr. Cindy is hierin trouwens de held van ons twee, zij heeft beide gedaan. Respect.

En zo hobbelen we ons tocht verder naar Delphi, op weg naar het Orakel. Zij die contact heeft met Apollo en de toekomst kan voorspellen. Iemand nog een vraag?