Montenegro

Net over de grens van Montenegro slaan we rechtsaf, op weg naar een plekje aan het meer van Shkodër, het grootste meer van de Balkan. Daarvoor moesten we wel een bergkam over, maar daar heeft Nomad geen moeite mee. Helaas koos de TomTom voor een verkorte route en kwamen we op een soort geitenpad uit. Stijl, smal, hobbelig en geen enkele plek om te keren. Dit soort weggetjes geven stress want je weet niet waar je uitkomt, het kan van kwaad tot erger gaan. Gelukkig bleef het bij kwaad en met gas houden en goed sturen kwamen we na een klein half uurtje weer op de doorgaande weg uit. En het bleek de moeite, want er zat een oase aan het eind. Een prachtige tuin met groen gras, tropische bloemen en uitzicht op het met bergen omgeven blauwe meer. En aan die tuin zat een restaurantje. Drie keer raden… Na de overheerlijke vissoep mochten we uitbuiken in de zonnebedjes, wat een gastvrijheid!

We slapen er goed en relaxen de volgende ochtend totdat het heet wordt. Rond 1400 uur hadden we afgesproken bij Natascha, mijn vroege sportmaatje. Vijf jaar geleden heb ik haar hier ook al opgezocht, toen samen met twee vriendinnen. Herinneringen komen op, de Raki fles gaat open en voor je het weet vliegt de tijd en is het avond. De Raki doet waar Raki bekend om is met het gevolg dat we de volgende dag alleen maar bij kunnen trekken.

Montenegro heeft een lange kustlijn en trekt veel toeristen uit Oost Europa. Er zijn zoveel parasols dat je het zand bijna niet ziet, en het ligt vol. Om roodverbrand ’s avonds naar een van de vele clubs aan de boulevard te gaan, waar de muziek zo keihard staat dat je oren er buiten al van gaan piepen. Het toerisme waar in het hoogseizoen alle landen in Zuidelijk Europa mee overspoelt worden. Ik begrijp daar toch weinig van hoor. Ik vind het zo geen aantrekkelijk idee om in die hitte zij aan zij te liggen. De zon trekt alle energie uit je lijf dus je kan niet anders dan voor apegapen liggen met af en toe een plons in lauw water vol met krijsende kinderen. Gelukkig doen we en zijn we niet allemaal hetzelfde. Er zullen er heel veel zijn die er niet aan moeten denken om in een camper te wonen.

We laten de volle stranden voor wat ze zijn en via een mooie kustweg rijden we naar de baai van Kotor. Ook daar ben ik toen al geweest en heb ik de klim naar het fort op de top gemaakt. Het uitzicht daar is de klim meer dan de moeite waard, maar de daling heeft er toen voor gezorgd dat mijn knie weken dik is gebleven en uiteindelijk geopereerd moest worden. Die klim slaan we dus over, daarvoor in de plaats besluiten we de baai rond te fietsen. 45 km en 36 graden. In Nederland halen ze dan het hitteplan uit de kast.

De camping is gezellig. Er is weinig plek langs de baai en op de camping is het dan ook passen en meten. Maar ieder vindt zijn plekje en zit voor zijn campertje. Fransen, Nederlanders, Engelsen, Duitsers, Tsjechen. Als ik water vul komt de buurman met een gieter, twee jongens die een rondje Italie-balkan fietsen hebben hun maaltje in onze koelkast staan, met zijn drieën worden onze banden opgepompt. Samen met de buren eten we een hapje in het restaurant. Al met al, een gemoedelijk sfeertje.

Om half acht fietsten we de camping af en om half drie weer op. Onderweg natuurlijk lekker geluncht aan het meer en de beentjes gestrekt in de dorpjes met Kotor als hoogtepunt. De baai doet chique aan, je kan duidelijk zien dat het in de geschiedenis welvarend is geweest. De Grieken, de Romeinen, de Venetianen, Napoleon, de Turken en zelfs Oostenrijk hebben hier de vlag uitgehangen. Het is ook niet zomaar een baai, de toegang is maar enkele tientallen meters breed waardoor het met recht een veilige haven geeft. Toen voor prachtige houten schepen, nu voor de cruiseschepen.

Het eerste stuk is het minst, vooral door het verkeer wat dicht langs ons raast. Ze zijn duidelijk niet gewend aan fietsers en wij niet gewend dat het met 80 km per uur vlak langs je raast. Na 12 kilometer wordt het beter, de weg langs het meer wordt smal en op een gegeven moment zelfs zo nauw dat passeren alleen nog maar gaat met puzzelen. Konden wij er mooi omheen manoeuvreren. Strand heeft de baai niet, mensen liggen op betonnen platen of op de muur direct langs de weg. Gelukkig is er dus geen plek voor massa toerisme waardoor er ook geen gele bananen of jetski’s over het water stuiteren. Het water is echt kristalhelder en kalm, vanaf de kant zie je de mosselbanken in het water liggen.

Vooral de Venetianen hebben Kotor ommuurd en aangekleed. De gebouwen en de straten zijn van beige marmer, vergelijkbaar met dat in Venetië. De pleinen en de directe straten eromheen zijn toeristisch, maar aan de achterkant, waar de weg naar de top toe loopt, wonen de mensen, hangt de was buiten en liggen de katten in het zonnetje.

Na de lange, hete tocht verlangden we naar een koude plons in zee en relaxen voor de camper. Onweer gooide roet in het eten en we moesten uitwasemen in Nomad. Het blijkt dat de baai een natte plek is, doordat het omringt is met bergen blijven de wolken hangen en valt er veel regen. Vandaar dat het er ook zo mooi is natuurlijk. Wij hadden even het gevoel van pech dat we niet meteen de hangmat in konden, maar eigenlijk was het natuurlijk geluk dat we die dikke druppels niet op de fiets tegen waren gekomen.

En zo rijden we Montenegro alweer uit en Kroatië in. Eens kijken hoe het daar is.